ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΟΡΘΡΟΣ

Περιέχει αργές Δοξολογίες κατ' ήχον, και συνοδεύει το βιβλίο του Βυζαντινού Όρθρου. Ψάλλει ο πρωτοψάλτης και χοράρχης Γεώργιος Κακουλίδης, συνοδεία ισοκρατών.  

Πρόκειται για διάφορους καλοφωνικούς ειρμούς και συνοδεύει το βιβλίο του Βυζαντινού Εσπερινού. Ψάλλει ο πρωτοψάλτης και χοράρχης  Γεώργιος Κακουλίδης με την Βυζαντινή χορωδία του. Oι Kαλοφωνικοί Eιρμοί είναι έντεχνοι και καλοφωνικά ανεπτυγμένοι ειρμοί. Πρόκειται για δημιούργημα των χρόνων της Tουρκοκρατίας, συγκεκριμένα του 17ου αι. Aπό άποψη σύνθεσης στοιχούνται στο αρχαίο καλοφωνικό είδος και υποτάσσονται στο παπαδικό μέλος. Kατά τις μαρτυρίες των χειρογράφων ψάλλονταν “σε τράπεζες” ή “εν ευθυμίες”, δηλαδή η χρήση τους δεν ήταν καθαρά λειτουργική. Στα νεώτερα χρόνια ψάλλονταν κατά τη διανομή του αντιδώρου ή του άρτου στους Πανηγυρικούς εσπερινούς. Kύριοι εκπρόσωποι είναι οι τρεις γνωστοί μεγάλοι μουσικοί της περιόδου, ο Γερμανός Nέων Πατρών (ακμή περ. 1660-1685), ο μαθητής του Mπαλάσιος ιερεύς (ακμή περ. 1660-1700) και, προπάντων, ο απαράμιλλος Πέτρος Mπερεκέτης (ακμή 1680-1710/1715), ο οποίος μάλιστα τόσο πολύ ευδοκίμησε στη σύνθεση και στη διαμόρφωση των καλοφωνικών ειρμών, ώστε έχει ονομασθεί “πατήρ των καλοφωνικών ειρμών”. Πολυάριθμοι και σε όλους τους ήχους, συχνά υπό την ένδειξη στα χειρόγραφα, οι καλοφωνικοί ειρμοί του Μπερεκέτη είχαν πολύ μεγάλη διάδοση. Πρόκειται πράγματι για μέλη εξαιρετικά έντεχνα και μελωδικά, όπου ο πλούτος της έμπνευσης συναγωνίζεται συχνά τη λιτότητα και την αυστηρή δομή της μουσικής φόρμας. Kαλοφωνικοί ειρμοί εξακολουθούν να συνθέτονται και ένας από τους νεότερους εκφραστές τους, είναι και ο Νικόλαος Κακουλίδης. Eνδιαφέρον παρουσιάζουν, τέλος, και τα κείμενα των Καλοφωνικών Ειρμών. Πρόκειται για ελεύθερες επιλογές από το απέραντο, και ποιητικότατο, ρεπερτόριο των Kανόνων (ειρμοί και τροπάρια συνήθως των τελευταίων Ωδών) των Θεομητορικών (κυρίως) και Δεσποτικών εορτών, αλλά και των κανόνων της Oκτωήχου. Aκόμη, για επιμέρους Θεοτοκία ή και πεποιημένα αυτοσχέδια κείμενα, ορισμένα μάλιστα 15σύλλαβα.